با سلام

در ابتدا بخاطر حذف بعضی از مطالب شما عذر خواهی میکنم.

گر چه با کلیات نظرات شما موافق هستم اما در روش ها با شما اختلاف نظر دارم مثلا اینکه هرگز بدنبال این نبودم که بقول شما مفسده ای را اعلام کنم چرا که وظیفه من نیست دوم اعتقاد دارم ما بیش از دیگران در این امر مقصریم .البته من نیز مثل شما مشکلات را اساسی و ریشه در فرهنگ بومی میدانم اما بر این باور نیستم که این مردم هستند که مقصرند و باید تاوان پس دهند.

 تا به امروز هیچ فکر کردید که کدامیک از ما در سر کلاسی نشسته ایم و درباره همه آنچیزهایی که شما گفتید صادقانه صحبت کردیم ؟ چقدر ما به عنوان کسانی که میتوانستیم در حوزه فرهنگی که توانایی داشتیم تا گوشه ای از این نابسامانی ها را به قلم آوریم  وارد شدیم وسعی کردیم برای برون رفت از این مشکلات راه حل ارائه کنیم ؟ بعنوان یک شهروند در کجای تصمیم گیری و تصمیم سازی برای شهرمان وارد شدیم  موفق نشدیم ؟ پس چه انتظاری است که میخواهیم مردم یک شبه همه مشکلات و کاستی را بشناسند و به دنبال آن راه حل نیز ارائه دهند.

قطعا چنین امری نه امروز و نه هیچ وقت دیگر صورت نخواهد گرفت مگر اینکه باب گفتگو و تبادل آرائ بین شهروندان باز شود. اینکه تکرار کنیم فلانی از فلان طایفه است یا فلان کس مرفه است و آن یکی از آن جناح است به جایی نخواهیم رسید . گفتگو بین با تجربه و بی تجربه گفتگو بین فقیر و غنی و گفتگو بین باسواد وبی سواد تنها راه چاره است وگرنه هر کاری آب در هاون کوبیدن است .

به ياد او
دوست عزيز جناب آقای ارجمندی
‏1- سخن شما به مثابه اين است که چرا فرزند يک روستايي فقير وارد دانشگاه می شود در حالی که ممکن است فرزند ‏بسياری از ثروتمندان شهری چنين امری برایشان محقق و ميسر نشود. ظرفيت های تکامل و رشد ضمن ذاتی بودن ‏اکتسابی است که حاصل تلاش و سعی فراوان است. علل افول شهر ارجمند و نابسامانی های چالشی آن ناشی از توهم، ‏خودفريفتگی و ظرفيت محدود است. ملاک هايي که تعريف می شود و تلاش می شود به هر قيمتی ولو به تاراج گذاشتن ‏عزت و شرافت و دين و عقبی، آن را کسب کنند و مهم نيست که حق چه کسانی تباه می شود. يادآور می شود چه ‏گروهی بين مردم قدر و منزلت بيشتری دارند آن کس که مال و ثروت فراوان دارد (حتی در شرايط يقين به ....) يا ‏گروهی که ملتزم به کسب حلال هستند؟ گروهی که با ..... و به واسطه رابطه و .... به پست های ‏دنيوی تکيه زدند يا گروهی که با مرارت و رنج فراوان و به واسطه سعی و تلاش خويش به مدارج عالی دانشگاهی دست ‏يافتند؟ سخن من کاملاً شفاف و گوياست لذا نبايد علل افول شهر ارجمند را در انديشه و صالح‌آباد و باغستان و نصيرآباد ‏جستجو کرد که خودپالايي و يافتن درد در خويش بهترين و موثرترين روش برای يافتن درمان است. ‏
ادامه در قسمت 2

‏2- با عنايت به غلبه ..... و پول و پايين بودن ‏سطح دانش و بينش مردم، نمی توان زياد اميدوار به تغيير و اصلاح شرايط بود. تا زمانی که حاجی بودن (به معنای عام) ‏و داشتن بهترين ماشين و خانه و امکانات و عليرغم نداشتن دانش و تقوا و ايمان، ملاک برتری و رجحان و بالانشينی ‏محسوب می شود چه اميدی به بهبود شرايط است. چينش فرهنگی و رفتاری و شخصيتی دچار مشکل است وگرنه شهر ‏بودن و روستا بودن بهانه است. مگر زمانی که روستا محسوب می شد از امکانات بومی و طبيعی همه برخوردار بودند که ‏حالا باشند. نبود تقوا عليرغم اينکه آن را ندا می دهيم و نداشتن ظرفيت رفتاری و قدرت تحليل اندک، از محدوديت های ‏اساسی در بهبود شرايط است. از خود حضرتعالی سئوال می کنم آيا توان و قدرت اين را داريد که در همين صفحه ‏مجازی بسياری از .... که در قالب سئوالات فوق قابل طرح است را بشکافيد؟ پس منتظريم از سئوال دوم شروع ‏بفرماييد.

در طول دهه 1385-1375 ده شهر به شهرهاي استان تهران اضافه شده‌اند كه بزرگ‌ترين آنها شهرهاي انديشه، صالح‌آباد و باغستان و نصيرآباد با 75 هزار، 54 هزار، 52 هزار، 23 هزار نفر و كوچك‌ترين آنها شهر ارجمند با 1700 نفر بوده است.

با نگاه به ترکیب جمعیتی شهرهای ذکر شده نشان میدهد نامگذاری ارجمند به عنوان یک شهر با جمعیت ۱۷۰۰ نفری چقدر قابل پذیرش است با این وجود و با وجود مشکلات فراوان از جمله هجوم افراد غیر بومی . کمبود امکانات رفاهی مانند قطع  آب در تابستان . صف های طویل نانوایی . قطع سهمیه آرد روستایی .عدم گنجایش کوچه های قدیمی برای پارک وسایل نقلیه . دادن عوارض به شهرداری . پرداخت بهای آب با نرخ مصوب شهری حذف سهام عدالت بعلت واقع شدن در محیط شهری و  بسیار موارد دیگر مردم ضمن قبول این امر به امید ورود امکانات رفاهی و ورود ادارات دولتی بودند که علی رغم قول هایی که تاکنون داده شد به سر انجام نرسید .

آغاز بکار ادارات دولتی از اولین قولهایی بود که هنوز در پرده ابهام قرار دارد .نبود ادارات دولتی هر روزه بسیاری از مردم را به مرکز شهرستان میکشاند و باعث هزینه کردن وقت و انرژی مردم میشود .آنهم مردمی که نه تنها بر درآمد سالیانه شان در این مدت افزوده نشد بلکه کاهش تولید محصولات کشاورزی بعلتهای  مختلف باید هزینه های مختلف زندگی شهری را با درآمد روستایی بپردازند.

گرچه در حال حاضر  این مسئله تمام شده و کاری نمیتوان صورت داد اما به نظر نگارنده آیا بهتر نیست قبل از اتخاذ چنین تصمیماتی حداقل شرایط آن را بوجود آورد و بعد دست به چنین اقدامی زد ؟ آیا در نظر تصمیم گیرندگان این شرایط حداقلی وجود داشت ؟ مردم در این زمینه چه فکر میکنند؟

پیشینیان ما دوازده ماه سال را بشرح زير می نامیدند:

اونه ماه- ارکه ماه - دهه ماه - ومنه ماه - عيده ماه  - سياه ماه

کرچه ماه - حره ماه - تيره ماه - مرداره ماه - شروينه ماه-ميره ماه

    اول هرسال رسم براين است که اول ماه را مارمه می گيرند يعنی يک پسربچه خوش قدم یا یک موجود زنده  را مارمه دعوت می کنند وبه او مارمه لينگ می دهند.

عيدها ی معرف:

·      عيدور (نوروزهرسال)

·      تيره ماه سيزه شو

·      قرونی  روز

·      عيد فطر

روزها وشبهای مهم در فرهنگ ما:

کبابخاریشو-حناونه شو -خياط سر-ورتاشی روز – گنم تاشی–سيب زمينی وجی– کرزنی–امارت کشی روز- شممشین